sobota, 27 lipca 2013

Przybysze z Matplanety

   Choć dziś, w czasach gdy telewizja nastawiona jest tylko i wyłącznie na zysk, może być uwierzyć w to trudno, to jeszcze w latach 90 ubiegłego wieku w TVP 1 od poniedziałku do piątku nadawany był blok programowy (między 11 lub 12 a 15) zwany Telewizja Edukacyjna. Pojawiały się w niej różnego rodzaju programy popularnonaukowe. Jednym z nich był program "Przybysze z Matplanety", emitowany we wtorki.
   Program po raz pierwszy pojawił się w telewizji w latach 80, ja więc oglądałem jedną z powtórek. Bohaterami byli Sigma i Pi, przybysze z obcej planety. Jeden z nich był mądry i odważny, drugi niezwykle bojaźliwy. Ich dowódcą był monitor, który w każdym odcinku wyznaczał im zadania. Dzięki temu telewidzowie mogli zapoznać się z podstawami matematyki (np. zbiory).
   Lubiłem ten program. Szkoda tylko, że nakręcono tak mało odcinków (bodaj 10). W role tytułowych bohaterów wcielili się Tadeusz Kwinta i Dagmara Bilińska. Piosenkę do programu zaśpiewał Andrzej Zaucha. Tu znajdziecie ten utwór.

sobota, 20 lipca 2013

Chwila prawdy

   Pamiętacie program emitowany w latach 2002-2004 przez TVN? Chodzi o Chwilę prawdy, która pojawiała się na antenie w poniedziałki o 21.30. Prowadzącym był Zygmunt Chajzer.
   Program powstał w Japonii pod nazwą Happy Family Plan w 1997 roku (emitowany był w tym kraju do 2000 roku). W każdym programie udział brały trzy rodziny. Osoba, która miała wykonywać zadanie otrzymywała w przypadku wygranej samochód, pozostali wybierali nagrody dla siebie (różnego rodzaju). Wybrana osoba miała w ciągu siedmiu dni nauczyć się zaprezentowanego zadania i wykonać je potem w studiu. Wykonanie zadania oznaczało wygranie wszystkich nagród.
   Jakie były zadania? Różne. Były zadania związane z muzyką (pamiętam, że na nieznanym mi instrumencie przypominającym... kaloryfer pewna osoba musiała wygrać melodię "Usta milczą"), były zadania pamięciowe (np. zapamiętać nazwy stu kwiatów i potrafić kilka wybranych rozpoznać w studiu), recytatorskie (nauczyć się na pamięć określonego tekstu i wyrecytować wskazany fragment), zręcznościowe i cyrkowe (np. wyciągnięcie obrusa tak, by nic się nie przewróciło i nic nie wylało; trafienie kartą w arbuza tak, by się w niego wbiła; sztuczka cyrkowa z wiązaniem węzłów na sznurze); sportowe (np. sztuczki bilardowe); zmysły (rozpoznanie produktów po smaku lub zapachu); a także szereg innych (ułożenie kostki Rubika; przeniesienie za pomocą chińskich pałeczek ziaren kawy z jednego talerza na drugi; układanie wieży z kart lub monet; ułożenie kostek domina tak, by po pchnięciu jednej pozostałe się przewróciły).
   Program był bardzo ciekawy, szczególnie na początku, bo w kolejnych edycjach można było odnieść wrażenie, że brakuje pomysłów na zadania i są one powtarzane, tyle że z drobną zmianą. uczestnicy, aby wygrać, musieli wykazać się niezwykłą odpornością na stres. Zadania, które wydawały się nie do wykonania w naszej edycji zostały wykonane (niektóre po raz pierwszy w historii istnienia programu we wszystkich krajach), inne, wydawałoby się proste, pozostawały niewykonane.
   A tu macie linki do niektórych zadań

sobota, 13 lipca 2013

Bar

   Pamiętacie Reality show emitowane przez stację Polsat? Pierwsza edycja została wyemitowana w 2002 roku. Program nosił tytuł Bar.
   Nie byłem wielkim zwolennikiem tego programu, rzadko oglądałem, moi znajomi bardzo go jednak lubili. W programie brało udział kilkunastu uczestników. Ich podstawowym zadaniem była praca w tytułowym barze (zatrudnieni zostali jako obsługa). Kamery towarzyszyły im jednak także w mieszkaniu wynajętym lub przygotowanym na potrzeby programu, a także podczas wszelkich podróży. Raz w tygodniu miał miejsce program na żywo. Wówczas to każdy z uczestników musiał przyznać jednemu uczestnikowi plusa i jednemu minusa. Osoba z największą liczbą minusów siadała na gorącym krześle, czyli inaczej mówiąc była nominowana do odejścia z programu. Drogą osobę nominowaną wskazywał ten, kto dostał najwięcej plusów. Spośród tej dwójki widzowie wybierali tę, która powinna opuścić program.
   W Polsce powstało sześć edycji programu. Pięć wyemitowała stacja Polsat, szóstą TV 4. W dwóch pierwszych edycjach zwycięzca otrzymywał mieszkanie na warszawskiej Saskiej Kępie. W trzeciej edycji (Bar: Bez granic) zwycięzca otrzymał 300 tys. W czwartej (Bar: Złoto dla zuchwałych) - zwycięzca otrzymał 6 kg złota (wartość ok. 300 tys.), w piątej (Bar: V.I.P) nagrodą było Porsche, zaś w szóstej (Bar VI: Europa) zwycięzca otrzymał 100 tys.
   Trzy pierwsze edycje były do siebie dość zbliżone. W czwartej było już nieco inaczej, pojawiła się w połowie programu grupa All Stars (uczestnicy poprzednich edycji i programu Big Brother). W piątej pojawili się znane osoby (tzw. VIP), w szóstej zaś ludzie z zagranicy. Podobno w tej ostatniej gostek z Anglii, który wygrał, był przez cały program niezwykle faworyzowany przez producentów i prowadzącego.
   Program prowadził Krzysztof Ibisz. Niektórzy uczestnicy tego programu nie żyją. Według oficjalnych informacji Marian Majewski z Rybnika (I edycja, 3 miejsce) zginął w czeskich Pardubicach pod kołami pociągu w 2011 roku. Roman Szewczyk z Nowego Targu (I edycja, 12 miejsce) popełnił samobójstwo w 2005 roku. W internecie można znaleźć także komentarze informujące, że nie żyje także Iwona Szałkowska (III edycja, 10 miejsce), nie udało mi się jednak nigdzie potwierdzić tej informacji.
   Zwycięzcą pierwszej edycji okazał się Adrian Urban, który potem wyjechał zarabiać pieniądze do Wielkiej Brytanii (jeździł rikszą). Eric Alira, zwycięzca II edycji był radnym w Sejmiku województwa dolnośląskiego (do 2010 roku), pracował też w Zagłębiu Lubin jako pełnomocnik zarządu ds. kontaktów międzynarodowych. Startował również w wyborach do Sejmu w 2011 roku, ale nie zdobył mandatu. Kompletnie cicho natomiast o zwycięzcy trzeciej edycji programu - Macieju Kislewskim z Ostródy. Mirosława Eichler (IV edycja) wyszła za mąż i nie zaprząta sobie głowy wydarzeniami związanymi z Barem. Cicho także o zwycięzcy piątej edycji - Ewelinie Ciurze z Zabrza i Thomasie Amosie (VI edycja). 
   Warto dodać, że to dzięki Barowi po raz pierwszy usłyszeliśmy o Dodzie (II edycja, 4 miejsce), po raz kolejny mogliśmy zobaczyć Magdalenę Modrą (III edycja, 8 miejsce) - która potem kilkukrotnie występowała w filmach i serialach i trzykrotnie rozbierała się dla CKM. Udział w tym programie wzięły również znani z Big Brother Agnieszka Frykowska (III i IV edycja), Piotr Gulczyński, Klaudiusz Sevković czy Karolina Jakubik. Pojawili się również tak znani ludzie jak Iwona Guzowska, Iwona Węgrowska, Piotr i Wojciech Cugowscy czy Bartek Wrona.
   Bar nie jest polskim pomysłem. Program został wymyślony w Szwecji pod tytułem "Baren" (nie Strix, jak informuje polska wikipedia - Strix to nazwa firmy produkującej ów program). W Polsce powstało najwięcej edycji programu, bo aż 6. W Szwecji wyemitowano 5 edycji. Program pojawił się także w Szwajcarii (2001), Słowenii (2005-2006, 2 edycje), Portugalii (2001), Norwegii (2000-2001, 2 edycje), Holandii (2002), Litwie (2003-2005, 3 edycje), Łotwie (2003), na Węgrzech (2001, 2008, 2 edycje), w Grecji (2002-2003, 2 edycje), Gruzji (2005-2007, 4 edycje), Finlandii (2006), Estonii (2004-2005, 2 edycje), Danii (2001-2002, 2 edycje), Czechach (2006), Chorwacji (2005), Program trafił także do Meksyku (2006),. Argentyny (2001, 2 edycje) i ... Kambodży (2006).

niedziela, 7 lipca 2013

Ulica Sezamkowa

   Pamiętacie puszczaną na początku lat 90 amerykańską wersję Ulicy Sezamkowej? Program pojawił się w telewizyjnej dwójce i trwał godzinę. Nie emitowano wszystkich odcinków tego programu, nie emitowano nawet odcinków od początku (co akurat można zrozumieć, bo początkowe odcinki mogły już dawno się zdezaktualizować). Z tego co pamiętam na dwójce emitowane były odcinki między 2400, a 2700. Nie po kolei, wyrywkowo. Zdarzało się, że po emisji dajmy na to odcinka nr 2540, tydzień później puszczano odcinek nr 2470.
   Ulica Sezamkowa to program edukacyjny dla dzieci. W Polsce wersja amerykańska była puszczana z lektorem. Pojawiał się w soboty, jakoś w okolicy 11 lub 12, ale dokładnej godziny niestety nie pamiętam. Występowały w nich muppety. Bohaterami byli m.in. Kermit Żaba, Ernie, Bert, Ciasteczkowy Potwór, Elmo, Telly, Oscar, Grover, Wielki Ptak czy też Nochal (Snuffy). Te akurat imiona bardziej do mniej przemawiają, niż przerobione na polskie (Tolek, Hubert, Emil, itp.). Program był ciekawy, oprócz muppetów występowali w nim ludzie, były prezentowane różne ciekawostki ze świata, uczono liter i cyfr. Dla mnie był to pierwszy kontakt z językiem angielskim.
   Program po kilku latach zniknął z anteny, a w zamian zaprezentowano polską wersję Ulicy Sezamkowej. Pojawiła się bodaj w 1997 roku, a głównymi bohaterami byli Owieczka Beata i Smok Bazyli. Pojawiały się również fragmenty programu amerykańskiego, ale odpowiednio przygotowane i zdubbingowane. Szczerze mówiąc polska wersja nie przypadła mi do gustu. Nie tylko dlatego, że trwała zaledwie pół godziny. Nie dziwię się, że nie przetrwała zbyt długo.
   Ulica Sezamkowa powstała w 1969 roku w USA pod nazwą Sesame Street. Do tej pory nakręcono ponad 4300 odcinków. Program trafił do większości krajów na świecie. W części z nich powstały krajowe wersje - jak np. w Wielkiej Brytanii, Rosji czy Chinach. W Polsce, po zakończeniu emisji Ulicy Sezamkowej prezentowany były na kanale Minimini inne programy, w których występowali bohaterowie z Sezamkowej, jak np. Bawmy się Sezamku.
   W ramach ciekawostki przedstawiam natomiast nazwy programu Ulica Sezamlowa w kilku innych językach:
Włochy: Sesamo apriti
Turcja: Susam Sokagi
Szwecja: Sesam
A pod tym linkiem znajdziecie fragment programu w języku angielskim.